PILIPINAS at ang Kinabukasan

Nais ko lamang ishare ang kwentong ito na aking nareceive through e-mail galing sa isang kaibigan.   Kahit na hindi direktang sinasabi sa kwentoIto, ito ay tumatalakay sa kasalukuyang kalagayan ng ating bansa . 

Sana’y sa tulong ng kwentong ito kahit papaano ay magising ang mga natutulog na damdaming makapilipino ng iba nating mga kababayan na nawalan na ng pag-asa sa ating bansa…

(wag po sanang ma-offend sa titulo ng kwento… tnx)

 ISTORYA NG PUTA…

 Tingin ng mga bobong kapitbahay ko puta daw ako.
 Nagpapagamit, binabayaran.  Sabi nila ako daw ang
 pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar noon.
 Ang bango-bango ko daw, sariwa at makinis.  Di ko
 nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang
 kinabukasan ko.

 Halika at makinig ka muna sa kwento ko.

 Alam mo, maraming lumapit sa akin, nagkagusto,
 naakit.  Sikat ka sa lahat, virgin eh!  Tinanggap ko
 naman silang tao, bakit kaya nila ako ginago?
 Masakit alalahanin, iniisip ko na lang na kase di
 sila taga rito, siguro talagang ganoon.  Tatlong
 malilibog na foreigners ang namyesta sa katawan ko,
 na-rape daw ako?

 Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang
 di ko makakalimutan.  Parang maski di ko ginusto ang
 mga nangyari, hinahanap-hanap ko siya.  Tinulungan
 nya kasi akong makalimutan yung mga sadistang Hapon
 at Kastilaloy.  Kase, ibang-iba ang hagod niya.
 Umiikot ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako.
 Ibang klase siya mag-sorry, lalo pa at kinupkop niya
 ako at ang mga naging anak ko.

 Parating ang dami naming regalo - may chocolates,
 yosi, at ano ka… may datung pa!  Nakakabaliw siya,
 alam kong ginagamit nya lang ako pero pagamit naman
 ako nang pagamit.  Sa kanya namin natutunan
 mag-Ingles, di lang magsulat ha! Magbasa pa!
 Hanggang ngayon, sa tuwing mabigat ang problema ko,
 siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang, lahat ng
 bagay may kapalit. Nung kinasama ko siya, guminhawa
 buhay namin.  Sosyal na sosyal kami.

 Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa
 kanya.  Akala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin,
 yun pala unti-unti niya akong pinapatay. P*** ng
 I**!  Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan
 ko, muntik na akong malaspag.  Ang daming nagsabi na
 ang tanga tanga ko.  Patalsikin ko na daw.  Sa
 tulong ng mga anak ko, napalayas ko ang animal pero
 ang hirap magsimula.

 Masyado na kaming nasanay sa sarap ng buhay na
 naranasan namin sa kanya.  Lubog na lubog pa kami sa
 utang, kulang ata pati kaluluwa namin para ibayad sa
 mga inutang namin.

 Sinikap naming lahat maging maganda ang buhay namin.
  Ayun, mga nasa Japan, Hong Kong, Saudi ang mga anak
 ko.  Yung iba nag-US, Europe.  Yung iba ayaw umalis
 sa akin.  Halos lahat, wala naman silbi, masaya daw
 sa piling ko, maski amoy usok ako.

 Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang
 kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak ko na
 namamantala sa kabuhayan at kayaman na itinatabi ko
 para sa punyetang kinabukasan naming lahat.
 Dumating ang panahon na di na kami halos makaahon sa
 hirap ng buhay.  Napakahirap dahil nasanay na kami
 sa ginhawa at sarap.

 Ang di ko inaakala ay mismong mga anak ko, ang
 tuluyang sisira sa akin.  Napakasakit tanggapin na
 malinlang.  Akala ko ay makakakita ako ng magiging
 kasama sa buhay sa mga ahas na ipinakilala ng mga
 anak ko.  Hindi pala.  Ang tanga ko talaga.  Binugaw
 ako ng sarili kong mga anak kapalit ng kwarta at
 pansamantalang ginhawa na nais nilang matamasa.

 Wala na akong nagawa dahil sa sobrang pagmamahal ko
 sa aking mga anak.  Wala akong ibang yaman kundi
 ganda ko.  Pinagamit ko na lang ng pinagamit ang
 sarili ko, basta maginhawa lang ang mga anak ko.

 Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko.  May
 nanghihinayang, namumuhi at naaawa.  Puta na kase
 ang isang magandang tulad ko.

 Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa
 kaso ang laki talaga ng letseng utang ko eh.  Palaki
 pa ng palaki.  Kulang na kulang.  Paano na lang ang
 mga anak ko naiwan sa aking punyetang puder?  Baka
 di na ako balikan o bisitahin ng mga nag-abroad kong
 mga anak.  Hindi na importante kung laspagin man ang
 ganda ko, madama ko lang ang pagmamahal ng mga anak
 ko. Malaman nila na gagawin ko ang lahat para sa
 kanila.

 Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda
 pa rin ako.  Meron pa din ang bilib sa akin.
 Napapag usapan pa din.  Sa tuwing nakikita ko ang
 mukha ko sa salamin, nakikita ko ang mga anak ko.
 Tutulo na lang ang mga luha ko ng di ko namamalayan.
  Ang gagaling nga ng mga anak ko, namamayagpag kahit
 saan sila pumunta.  Mahusay sa kahit anong gawin.
 Tama man o mali. Proud ako sa kanila.  Kaso sila,
 kabaligtaran ang nararamdaman para sa akin.

 Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit
 sa akin.  May malasakit man, nahihilaw.  Ni di nga
 ako kinikilalang ina.  Halos lahat sila galit sa
 isa’t isa.  Walang gusto magtulungan, naghihilahan
 pa.  Ang dami ko ng pasakit na tiniis pero walang
 sasakit pa nung sarili kong mga anak ang nagbugaw sa
 akin.  Kinapital ang laspag na ganda ko.  Masyado
 silang nasanay sa sarap ng buhay.  Minsan sa
 pagtingin ko sa salamin, ni hindi ko na nga kilala
 ang sarili ko.

 Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman ako
 ng mga anak ko.  Ilang buwan pa, magbabagong taon
 na.  Natatakot ako sa taong darating.  Ngayon pa
 lang usap usapan na ang susunod na pagbubugaw ng
 ilan sa mga anak ko.  Sana may magtanggol naman sa
 akin, ipaglaban naman nila ako.  Gusto kong isigaw:
 ”INA NINYO AKO!  MAHALIN NYO NAMAN AKO!”

 Salamat ha, pinakinggan mo ako.

 Ay sorry, di ko pala nasabi….

 PILIPINAS nga pala pangalan ko!